به چشم خود صلح و جنگ دیده ام و به یاد نمی آورم گاه نام نیک و گهی ننگ دیده ام و به یاد نمی آورم هر کجا میروم به چششم آشناست نرفتم هر چند من بس دریا و کوه و سنگ دیده ام و به یاد نمی آورمبه زندگیم یک مهره ی چشم نظر بدهکارم و افسوس چه بسا نزدیکان چشم تنگ دیده ام و به یاد نمی آورم همه عمر چون لعل بدخشان ...

گفتی به خود گذارمت ، جز این راهی نداشتممهره ی سوخته ای که ، نزدت جاهی نداشتمیک روز درگیر تو شدم ، به کس ندادم دگر دلجز در فراقت که سوختم ، اشتباهی نداشتمفارغ ِ از سوداگری کُنجی خلوت میخواستم جز فکر سودای ناله افسوس آهی نداشتمعزیز خاص و عام شد آنکه به راهش چاه بود بیچاره من به راهم ، از چه چاهی نداشت...

در دلم نقش بسته آن رُخ بی مثالتترسم اجل مهلتم ندهد به وصالتغیر تو زندگی بیهوده تکراری ستمملو از ترس ودلهره و یأس و کسالتاسیر توام و «رها» از قید و بند دنیاخوش است در دام تو حصر و اسارت مهرداد شرفی«رها»شنبه۱۴۰۱/۰۷/۳۰ Adblock test (Why?)

خیال من هنوز با چشم تو حکایت داردقصه ی عشق من و تو تا ابد روایت داردسالها سکوت پیشه کردم و دم نزدم ولیدلم از این همه تهمت ناروا شکایت داردغُصه ی این فراق آخر مرا خواهد کُشتبختم از این نابسامانی کَی رضایت داردصبوری هم مرحم نشد بر زخم غمی که ریشه اش تا عمق وجودم سرایت دارد رهایم کردی و رفتی گله ای ندا...

عمیق تر نگاهم کن بانونکند این آخرین دیدار تو و من باشدآغاز فصل تلخ جدایی هالحظه ی رفتن روح از تن باشدناگفته هایت را بگو جانمتا فرصت باقیست!!!چه میدانم شاید این نیز وهم و گمان و ظن باشدرها نمی شود رشته ی پیوند ما هر چند با مرگمی رسد روزی که مو به مو خاطرات منتمام زندگی یک زن باشدهفدهم بهمن ماه۱۳۹۸ Ad...

مثل اون شعر نسروده پُرم از حرفای نگفتهبس که واژه های مبهم توی ذهن من نهُفته عمرم گذشت به ندامت پای این غرور بیجاگر چه گله ا ی ند ا ر م دیگه ا ز بخت خُفتهاین بازی چرخ و فلک هرگز نگشت به کام منگرچه اینجا اسم شاعر سند خورده به نام منسنگدل تا کی منِ مسکین در تکاپوی تو باشم عمری بی خبر و محروم ز دیدن روی...

این غم جا نکا ه که ا ینک بر د و ش من ا ستکوهی ست که یک تکه اش فردا سرپوش من استاین همه نقش حک شد ه د ر د ل ا ین کوهحاصل ضربه های تیشه ی سخت کوش من است Adblock test (Why?)

در دل من هرگز نبود ، غیر تو یاد دیگریمبتلا به چشمت شدم حقا که تو افسونگریبعد از عمر ی دلدادگی ، روا نبود هبوط منمهر با نی پیشه بگیر ، بس کن دگر ستمگر یقصه ی بی سرو سامانی من هم حکایت داردطعنه فراوان شنیدم هرشب از این در به دریاسیر جبر خویشتنم خود کرده را چه تدبیر ؟دگر به که پناه برم ، آ خر از این بی...

افسو نگری و دل تو را تمنا می کندبودنت زخم عمیق دلم را تسلی می کندشیرینی چون عسل مُعطر چون گلداشتنت حال دلم را زیبا می کندچشمانت دریا و من ناخدایی بی شکیبغرق شدن در موج تو عشق را معنا م

کس نداند این روزها چه غمگین است فاز منجز دفترم که اگه است از این همه راز منحال پریشان من و عمر دراز این شب هاآه و افسوس و فغان چه ناکوک است ساز منهر دم می آرد خاطرم چهره ی محزون تُراباز سیل اشک و آه است همچنان دمساز منبر روی خانه ام نشسته جغد شوم سرنوشتاینبار کاش بنشیند روی شانه ات باز منآهنگ محزون ...

خانه ی تو کجاست؟گاه با خود می اندیشم !راستی خانه ی تو کجاست؟خانه ی تو اما سرخ سرخ استسرخ به رنگ خونجائیست حد فاصل عشق و جنونآری خانه ی تو «قلب» من استراستی ، تو میدانی خانه ی من کجاست؟خانه ی من اما!!!جائیست میان وهم و گماننه زمان می شناسند نه مکانخانه ی من همه فکر است و خیالمیان مُشتی آرزوهای محالبا...

بگذار خُرده بگیرند بر من این جماعت!!! من نیِ محزون همنوای نایَممن آفرینش دیرهنگام خدایممن ساده ام ، بی نصیبم ، شوربختممن همان برگ تگرگ خورده ی سرسختمدو قرن تأخیر افتاده در آفرینشممن مُهره ی سوخته ی این چینشمخواب است بخت من نقش برآبمافسوس بی هدف همچون حُبابم"رهائیم" نیست ز چنگ این قاصد شومعاقبت چون م...

بغض می فشارد هنوز نای همچو نی ام را زنده می کند باز آن خاطرات دی ام را دیگراکنون جای مهر درونم را کینه برده زنده ام ، ولی سالهاست دل درون سینه مرده

در دلم غروب نخواهی کرد نازنینم ! گرفتارم کردی ای سخن شیرینم دلم رام تو گشت به حسن خویت گرچه ندیده بودم آن ماه رویت ز دل نمی رود نقش حزینت مگر ناگزیر آید وقت عزیمت به دل امید وصالی داده بودم چه وعد

حلقه در چشمم می زند هر دم که یادت می کنم آن دم که با وعده هایم ی لحظه شادت می کنم تو واسه من فرشته ای که از آسمون اومدی منم با خرسندی تو دارم عبادت می کنم رخنه کردی تو وجود و خونه کردی توی دلم منم به

رفتی و حسرت وداعت مانده بر دل ای تا قیامت در دلم کرده منزل رفتی و رفت ز برم شور و نشاط جوانی نمی خواهم دیگر رخوت هوای زندگانی هوای تو در سر دارم ای مه تابان به دیدارت شتابانم ، شتابانم ، شتابان روز و

وای اگر باور آمدنت را در اتاق آشفته اندیشه ام به سینه دیوار نزنم شاید هرگز آمدنت را جشن نگیرم و با خیال پریشان نیامدنت همه آنچه را که در حصار اندیشه ام باشد به دست نسیان بسپارم و ذهنم را با غم نیامد

مـــــــادر تا روح در جان است دوستت دارم تـا ابــــــــد اي روح بي جـان دوســتت دارم هيچ سفري مانع ز دوست داشتنت نيست اي به سفر رفته جــــــــاودان دوستت دارم ........................................

زلـف پـر پیـچ و خـمت کـو تـا ز هـم بـازش کنمبوسه بر چینش زنم با سرانگشت نـازش کـنمکو آن چشمان شوخ و مست و خال سیه لبتتـا غـسل تــعمـیدش دهــم مــحرم رازش کـنمخـــنده کنـج لبــت دوای دل بیــمار مـن اس

دلتنگم ، درست شبیه هوای این روزهای زادگاهم عجیب دلتنگم و مجال هیچ گلایه نیست این روزها بیشتر از همیشه دلواپسم دلواپسی هایم اما !!! بگذریم... بگذار دلتنگی ها و دلواپسی هایم آنقدر با هم حرف بزنند تا به